ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ CFF13
Χανιά, 15-26 Οκτωβρίου 2025
Αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (ΟΚΛΕ) αποτελούμενη από τους Δημήτρη Καλαντίδη πρόεδρο και Λάκη Χρηστίδη ταμία της Ομοσπονδίας παρακολούθησαν τις εργασίες του 13ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΧΑΝΙΩΝ (15-26 Οκτωβρίου 2025) και απένειμαν τα Βραβεία της ΟΚΛΕ για το Καλύτερο Ελληνικό Ντοκιμαντέρ και το Καλύτερο Ξένο Ντοκιμαντέρ.
Λάκης Χρηστίδης ταμίας της ΟΚΛΕ, Ματθαίος Φραντζεσκάκης καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων και Δημήτρης Καλαντίδης πρόεδρος της ΟΚΛΕ
Συγκεκριμένα:
Βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ απονέμει Βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους του 13ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων στην ταινία Και ΕΛ και ΑΛ του Ilir Tsouko, διότι με απλότητα και ευαισθησία αναδεικνύει τη διπλή ταυτότητα των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς στην Ελλάδα, μέσα από τις αφηγήσεις παιδιών με καταγωγή από την Αλβανία που φέρνουν κάτι νέο, καθαρό και ελπιδοφόρο. Ενώ οι πόλεμοι των ταυτοτήτων μαίνονται σε όλον τον κόσμο, η ταινία, με διακριτική κινηματογράφηση και αρμονικό ρυθμό, φωτίζει τις πολλαπλές ταυτότητες όχι ως βαρίδια της ιστορίας αλλά ως προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον.
Βραβείο Καλύτερου Ξένου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ απονέμει Βραβείο Καλύτερου Ξένου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους του 13ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων στην ταινία Songs of the Catch / Τραγούδια της ψαριάς της Monika Konarzewska, διότι σκιαγραφεί με ένταση την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση μέσα σε ένα ψυχρό, απάνθρωπο σύστημα που συνθλίβει την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Η σκηνοθέτρια υιοθετεί μια λιτή και ρεαλιστική κινηματογραφική ματιά, αποφεύγοντας το μελόδραμα και αφήνοντας τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους. Με ψυχρούς τόνους, αργό ρυθμό και σιωπές που βαραίνουν περισσότερο από τα λόγια, μεταφέρει την αποξένωση και την καταπίεση που βιώνουν οι εργάτες. Μέσα από αυτό το ύφος, δεν καταγγέλλει μόνο τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά και τη βαθύτερη απομάκρυνση του ανθρώπου από τη φύση και τον εαυτό του. Το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο: όταν η εργασία, η τεχνολογία ή το κέρδος παίρνουν τη θέση της ανθρωπιάς, τότε ο κόσμος – όπως και η θάλασσα της ταινίας – μολύνεται ανεπανόρθωτα.