Τιμητική πλακέτα στην σκηνοθέτρια Αντουανέττα Αγγελίδη στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ Αιγίου

Στην διάρκεια του 4ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους «Θόδωρος Αγγελόπουλος» και στην εκδήλωση της ΟΚΛΕ «Η Γυναικεία Παρουσία στον Σύγχρονο Ελληνικό Κινηματογράφο», τιμήθηκε η πρωτοπόρος του avant-garde κινηματογράφου στην Ελλάδα Αντουανέττα Αγγελίδη, από τον πρόεδρο της ΟΚΛΕ Δημήτρη Καλαντίδη συνοδεία της α’ αντιπροέδρου Μιρέλλας Λεγάκη.

Η Αντουανέττα Αγγελίδη είναι μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του μοντερνισμού στον ελληνικό κινηματογράφο, και συγκεκριμένα, του φεμινιστικού πειραματικού κινηματογράφου. Εχει κατασκευάσει μία κινηματογραφική γλώσσα που αποδομεί την πατριαρχική αναπαράσταση των γυναικών, αλλά και προσφέρει ποιητικές εικόνες μέσω του ονείρου και του ανοίκειου. Το έργο της περιλαμβάνει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, ταινίες μικρού μήκους και εικαστικές εγκαταστάσεις. Για το σπουδαίο έργο της έχει τιμηθεί από το 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τα Anthology Film Archives στην Νέα Υόρκη, ενώ έχουν εκδοθεί τόμοι για το έργο της στα ελληνικά και αγγλικά.

Η ίδια δήλωσε για τη βράβευσή της:

Η πορεία στην τέχνη είναι σύνθετη και ενώνει στενά συνειδητό και ασυνείδητο. Είναι μία εμπειρία έμμονου πάθους που καταλαμβάνει όλη μας την οντότητα. Οσο για την πρωτοπορία, αυτή δεν γίνεται από πρόθεση. Γίνεται από τις πράξεις σου ερήμην σου. Είναι μια κίνηση υψηλού κινδύνου που σε οδηγεί, δεν την οδηγείς. Εσείς, οι λέσχες, βοηθάτε το ταξίδι των έργων μας προς τον κόσμο. Σας ευχαριστώ γι’ αυτό εκ μέρος όλων των καλλιτεχνών. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας και δυο μνήμες. Η πρώτη, μια ανάμνηση, είναι η πρώτη φορά που ήρθα στο Αίγιο στην συναυλία που δώσαμε ως μαθητές του Κολεγίου Πατρών το ’60. Στο διάλειμμα της συναυλίας ανακάλυψα πως να παράγω περίεργους ήχους με το δοξάρι του βιολίου μου. Και αργότερα αυτή η ανακάλυψη μου χρησίμευσε πολύ. Η δεύτερη ανάμνηση είναι από την πρώτη μου ανάμνηση με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο Παρίσι, όταν ήρθε να υποτιτλήσει τον “Θίασο” πριν πάει στις Κάννες και εγώ ήμου πρωτοετής φοιτήτρια. Παθιάστηκα με την ταινία και αμέσως έγραψα ένα κείμενο για τη μοναδική δομή της. Κλείνοντας, θέλω να μην ξεχνάμε το μαρτύριο του Παλαιστινιακού λαού. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.»