Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας Δημήτρης Καλαντίδης συζητάει με την Άννα Ρούτση για τις κινηματογραφικές λέσχες στο monopoli.gr
Όταν το σινεμά γίνεται κοινότητα: Μια βόλτα στις κινηματογραφικές λέσχες της Ελλάδας
Σε μια εποχή που οι κινηματογραφικές αίθουσες λιγοστεύουν, οι κινηματογραφικές λέσχες επιμένουν. Περίπου 60 σε όλη την Ελλάδα οργανώνουν προβολές, συζητήσεις, φεστιβάλ και συναντήσεις, κρατώντας ζωντανή όχι μόνο τη μεγάλη οθόνη αλλά και την ανάγκη να βλέπουμε σινεμά μαζί.
Όπως πιστεύω ότι οι λέσχες ανάγνωσης είναι οι πιο ανιδιοτελείς πυρήνες του βιβλίου, έτσι θεωρώ ότι και οι κινηματογραφικές λέσχες, που άρχισαν να λειτουργούν εδώ και 75 χρόνια στην Ελλάδα, είναι η πιο αγνή και ειλικρινής έκφραση αγάπης προς το σινεμά.
Σήμερα είναι περίπου 60 ενεργές σε όλη την Ελλάδα. Παλαιότερες, κλειστές λέσχες επαναδημιουργούνται και ανοίγουν νέες: Μέσα στο 2026 άνοιξαν ήδη 5 νέες και υπάρχουν προοπτικές και γι’ άλλες. Οργανώνουν τακτικές προβολές, συχνά παρουσία των συντελεστών των ταινιών. Σε μέρη της Ελλάδας μέχρι και υποκαθιστούν ανύπαρκτα, πλέον, σινεμά. Διοργανώνουν επίσης σεμινάρια, συζητήσεις, αφιερώματα, εκδόσεις, κά. Συντονίζονται από την Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας που ιδρύθηκε το 1982 και αποτελεί μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών.
Μέλη κινηματογραφικών λεσχών στο 39ο ετήσιο συνέδριο της ΟΚΛΕ στην Κάρυστο
Όπως μας λέει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Δημήτρης Καλαντίδης, ιδρυτικό της μέλος και πρόεδρος από το 2008, οι λέσχες έχουν βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία και αναπτύσσονται διαρκώς. Στηρίζονται στην αγάπη και αφοσίωση των μελών τους και στην ανιδιοτελή πολιτιστική τους προσφορά. Κάθε λέσχη έχει τη λειτουργία της, πάντως η πλειοψηφία νοικιάζει ταινίες από εταιρείες διανομής και έχει μια ετήσια συνδρομή ή/και ένα συμβολικό εισιτήριο για την κάλυψη των ολοένα και παραπάνω εξόδων. Από τις λέσχες έχουν περάσει εκατοντάδες άνθρωποι των γραμμάτων και τεχνών όλα αυτά τα χρόνια, μέλη τους έχουν υπάρξει ο Παύλος Ζάννας, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Βασίλης Ραφαηλίδης, Ροβήρος Μανθούλης, Αλέξης Δερμεντζόγλου, ενώ κάποιες έχουν εξελιχθεί σε μεγάλα φεστιβάλ, όπως της Δράμας.
Προφανώς και οι λέσχες βασίζονται στην προσφορά των μελών τους , δεν παύουν πάντως να είναι πολλών ταχυτήτων, όχι τόσο στα οικονομικά, όσο στο εύρος των δυνατοτήτων τους. Οι λέσχες στην Αθήνα θα προβάλουν για παράδειγμα ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη καλώντας μάλιστα και τους συντελεστές. Οι λέσχες σε μικρότερες πόλεις θα έρθουν πιο εύκολα αντιμέτωπες με τα τοπικά πιο συντηρητικά αντανακλαστικά. Αν δεν αυτολογοκριθούν, θα επιχειρήσουν να το κάνουν άλλοι γι’ αυτές. Βλέπε για παράδειγμα πώς ακυρώθηκε η προβολή της ταινίας Αδέσποτα Κορμιά που είχε προγραμματίσει το 2024 η Κινηματογραφική Λέσχη Καβάλας ή της ταινίας Αρκουδότρυπα από την Κινηματογραφική Λέσχη Αιγίου μόλις πριν λίγες μέρες